У Юлі і яе мужа Сяргея ДЦП. Не так даўно яны атрымалі кватэру, якую чакалі 12 гадоў. Жывуць сціпла, на дзве пенсіі па інваліднасці. Але кажуць, што ў іх ёсць усё патрэбнае для шчаслівага жыцця: двое здаровых дзетак, дружная сям'я, падтрымка і ўзаемавыручка.
Як два чалавекі з аднолькавым дыягназам знайшлі адзін аднаго і стварылі сям'ю, што дапамагае ім захоўваць аптымізм і не падаць духам, распыталі ў сям'і Чугайнавых.
Радавая траўма
Дома ў Юлі і Сяргея на ўсю моц ідзе працэс нарыхтовак: прыязджала цешча, дапамагала з закруткамі. Юля гаспадарыць на кухні, Сяргей побач дапамагае. Стараюцца ўсё рабіць разам і кажуць, што за час шлюбу нават ні разу не выходзілі з дому паасобку.
"Мы стварылі сям'ю, каб адзін аднаму дапамагаць, а не ствараць новыя праблемы. Таму у нас іх няма, усё добра, усё ёсць", – заяўляюць Сяргей і Юля, якія, здаецца, заўсёды ўсміхаюцца і ніколі не падаюць духам.
Юлі 37 гадоў. Яна адна з сёстраў-двайнятак. Другой, на жаль, ужо няма ў жывых. У яе была больш цяжкая форма ДЦП.
"Мы нарадзіліся неданошанымі. Мама расказвала, што ўрачы тады не ўбачылі, што ў яе два дзіцёнка. Быў вялікі жывот, вось і вырашылі, што прыйшоў час раджаць, пачалі стымуляваць роды. Аказалася, былі двайняты. А вось ужо бліжэй да года нам з сястрой паставілі дыягназ «ДЦП»", – пачынае расказ Юля.
Нейкі час дзяўчынкі жылі ў Мінску, Юля хадзіла ў спецыяльны дзіцячы садок з начным знаходжаннем, часам заставалася там. Жыла яшчэ і ў інтэрнаце ў Івянцы. Забягаючы наперад, скажам, што ў гэтай жа ўстанове быў і Сяргей, праўда, раней на 15 год. І жыццё яшчэ не раз незнарок звядзе двух людзей, да таго як пачнецца іх гісторыя.
"У пачатку 2000-х, калі мы ўжо пераехалі ў вёску, я пайшла ў звычайную школу. Я вельмі не хацела вучыцца дома. Але тады яшчэ не ўяўляла, што такое тры кіламетры да школы, калі ты вось так вось ходзіш", – усміхаецца Юля, паказваючы на хадункі.
Падчас бяседы Юля і Сяргей будуць не раз казаць: усё жыццё ім на шляху трапляліся толькі добрыя і спагадлівыя людзі. Так было і ў школьныя гады дзяўчынкі: дырэктар увайшоў у становішча і зрабіў прыпынак школьнага аўтобуса проста каля дома Юлі. Дзеці дапамагалі паднімацца ў аўтобус, аднакласнікі ніколі не крыўдзілі.
Пісаў вершы для іншых аўтараў, каб зарабіць
Сяргей старэйшы за Юлю на 15 гадоў. Нарадзіўся і жыў у Мінску, затым – у тым жа інтэрнаце, дзе потым пабывала і яго будучая жонка. Праз час сям'я дзеля рэабілітацый і здароўя хлопчыка пераехала бліжэй да мора ў Феадосію.
"У мамы былі цяжкія роды – таксама двайняты. Стымулявалі, пракалолі пузыр. Першую сястрычку добра нарадзіла, а калі даставалі мяне, то мама ўжо была ў непрытомнасці. Напэўна, дзесьці штосьці мне пашкодзілі", – расказвае Сяргей.
У дзевятым класе ён скончыў радыётэхнічны каледж у Маскве экстэрнам за тры месяцы. Вырашыў вучыцца дыстанцыйна, "каб не бянтэжыць здаровых людзей". Потым вярнуўся для працягу навучання ў 10-м класе.
"Я заўсёды стараўся дзесьці працаваць. Наогул, я пішу вершы. Вось і займаўся гэтым на заказ, пад чужое аўтарства. Мне давалі за верш $15. І мне хапала. Можа, раптам кагосьці зацікавяць мае вершы..." – кажа мужчына.
Пазнаёміліся і закахаліся
Цікава, што яшчэ да знаёмства Юля і Сяргей не раз перасякаліся. Дзяўчына жыла ў Дудзічах, у суседняй вёсцы – дзядзька Сяргея. Хлопец і дзяўчына практычна кожны дзень ездзілі па адным і тым жа маршруце, толькі ў розны час.
І аднойчы Юля заўважыла непадалёк хлопца з мыліцамі, таксама з ДЦП. Звярнула тады ўвагу, таму што ён быў апрануты зусім не па надвор'і (нават зімой Сяргей можа хадзіць ледзь не ў футболцы). Убачыла і забыла.
"Я тады падумала, які ён дзіўны. А потым як неяк мая знаёмая дапамагала мне выйсці з тралейбуса. І спытала, ці ведаю я тут такога Сярогу, якога ўся аўтастанцыя ведае. І пазнаёміла нас. Але мы неяк разышліся далей, і ўсё", – успамінае Юля.
Потым яшчэ раз сустрэліся ўсё на той жа аўтастанцыі, абмяняліся тэлефонамі. Тэлефанавалі, мелі зносіны і неяк амаль адразу сталі разам жыць: то ён у яе застанецца на пару дзён, то яна ў яго. Так у 2009 годзе пачалася іх гісторыя.
"Якіх-небудзь асаблівых заляцанняў не было. Ну кветкі – я іх не люблю, ды і як я іх панясу? Дарэмная трата грошай. Але вось клопат быў. Я са шматдзетнай сям'і, і ў нас заўсёды было так, што цукеркамі, шакаладкамі трэба было падзяліцца з усімі. А мне так хацелася з'есці самой цэлую шакаладку хоць адзін раз. І вось аднойчы ён прынёс мне чатыры шакаладкі. Сказаў аддаць тры сёстрам, а адну пакінуць сабе", – усміхаецца Юля.
Бацькі не адразу прынялі выбар дачкі
Сваякі Юлі і Сяргея заўсёды стараліся дапамагаць маладой сям'і: то грашыма, то нейкімі перадачкамі з вёскі, а калі з'явіліся дзеці, то Юліна мама наогул заўсёды была побач.
"Праўда, спачатку яна не вельмі зразумела мой выбар. Кожная маці ж хоча самага лепшага сваёй дачцэ. Напэўна, яна бачыла побач са мной крыху іншага чалавека, здаровага, каб нейкая дапамога была. Але калі зразумела, што разам нам камфортна, што мы спраўляемся і можам жыць без старонняй дапамогі, то яе стаўленне змянілася. Цяпер усё вельмі добра", – кажа Юля.
У дзяўчыны ёсць вышэйшая адукацыя – яна скончыла Інстытут культуры па спецыяльнасці "бібліятэкар". Кожны дзень ездзіла на аўтобусе з Пухавіцкага раёна ў Мінск на вучобу. І Сяргей ёй вельмі дапамагаў у гэты перыяд.
"У 04:00 пад'ём – і зімой, і летам. А потым зацяжарыла, узяла годзік акадэмічнага. Страху ісці на роды не было: ДЦП не перадаецца генетычна, а так мне б у любым выпадку рабілі кесарава з такім дыягназам", – расказвае Юля.
Дарэчы, менавіта яна практычна сама і зрабіла прапанову Сяргею.
"Я лічыў сябе старым для яе. Ды і характар у мяне сварлівы. Мы ўжо чакалі дзіця, вядома, хацелася, каб дачка нарадзілася ў поўнай сям'і. І сказаў: «Калі ты сама не супраць, каб я быў тваім мужам, і гатова са мной такім быць, то я буду шчаслівы»", – Сяргей расплываецца ў ўсмешцы.
Вяселле дапамагла аплаціць яго цётка. Сукенку і касцюм купілі з пенсіі па інваліднасці.
"Нам вельмі спадабалася, што ніхто на нас не глядзеў неяк крыва ці са здзіўленнем падчас падрыхтоўкі да вяселля. Падчас маёй цяжарнасці такое крыху было ад урачоў: усё пыталіся, як мы справімся, што будзем рабіць? Але зноў жа, калі на гэта не звяртаць увагі, то ўсё добра", – кажа Юля.
Па дому ўсё робяць разам
Мужчына стараўся працаваць: то зарабляў вершамі, то працаваў гукарэжысёрам або рамантаваў тэхніку.
Здымалі кватэру, родныя дапамагалі.
"Неяк спраўляліся. Хаця кур'ёзы таксама розныя былі. Не ўсе былі гатовы здаць пакой. Як неяк на сустрэчу прыйшла жанчына, убачыла нас і сказала, што не можа нам здаць кватэру. Таму што ў яе таксама была дачка з ДЦП. І яна ад яе адмовілася, таму не хоча нас лішні раз такіх бачыць", – зусім без якой-небудзь злосці ці крыўды расказваюць Чугайнавы.
У цэлым, кажуць, жылі як звычайная сям'я. Атрымлівалася і з каляскай гуляць (толькі бралі тую, што цяжэй і ўстойлівей, каб не пераважвала), і спраўляцца з побытам. Ды і дзеці былі спакойныя.
"Мне ўсё роўна, што кажуць і думаюць навакольныя. Калі б я ўсіх слухала, я б цяпер не была замужам за Сяргеем, не было б ні Глашы, ні Гардзея. Наогул, у цэлым усё добра. Да дзяцей з распытамі таксама не лезлі, чаму ў іх такія бацькі. Адзінае, што Глаша неяк пыталася, чаму ўсіх дзяцей бацькі катаюць на санках, а мы ідзем ножкамі. Але я іх таксама вазіла, нават на сваіх хадунках", – успамінае Юля.
Сяргей з-за асаблівасцей сваёй хады можа часта падаць. Але нават у такія моманты бацькі стараліся рабіць усё, каб іх маленькія дзеці не бачылі, што тата дзесьці засмучаны або яму балюча. Пераводзілі гэта ў жарт.
Па дому стараюцца рабіць усё разам. Юля можа гатаваць гарачае, Сяргей – побач рабіць салат. У яго ўсё атрымліваецца паволей, якраз жонка паспявае з асноўнай стравай.
Яны без праблем спраўляюцца з уборкай і іншымі клопатамі па дому.
"Дзяцей я стараюся прасціць дапамагчы толькі ў тых сітуацыях, калі ўжо зусім сама не магу справіцца. Напрыклад, развесіць бялізну пасля мыцця. Але пакуль я магу дацягнуцца да верхняй паліцы, я лішні раз не буду цяжарам для дзяцей", – кажа Юлія.
Кватэру чакалі 12 гадоў
Пра нейкія праблемы і непрыемнасці пара расказвае мімаходам, яна не завострывае ўвагі на іх. Напрыклад, пра тое, што сям'я з 2 дзецьмі з бацькамі-інвалідамі чакала сваю кватэру 12 гадоў.
І тут злы жарт адыгралі і вясельны падарунак, і заканадаўчыя нюансы.
Справа ў тым, што на вяселле Юлі і Сяргею падарылі паўпакоя. І ў нейкі момант сям'і прыйшлося туды прапісацца. Пра гэта яны вельмі хутка пашкадавалі.
"Куды мы толькі не звярталіся: і ў мясцовую адміністрацыю, і ў Адміністрацыю прэзідэнта. Ніхто на нас не звяртаў увагі. Спрабавалі будаваць, прапанавалі двухпакаёвую кватэру. Але там быў момант у тым, што было б 70 000 крэдыту. І столькі ж трэба было далажыць яшчэ самім", – кажа пара.
Сацыяльную кватэру ў выніку далі. Праўда, усё закруцілася толькі тады, калі ўпершыню за ўсё сваё жыццё Юля і Сяргей вырашылі звярнуцца за адраснай фінансавай дапамогай. Менавіта ў той момант жыллёвыя ўмовы сям'і пачалі вельмі актыўна правяраць. Праз два тыдні знайшлося жыллё.
"Для шчасця шмат не трэба"
Рамонт сціплы, мэблю куплялі з рук, з тэхнікай дапамагалі родныя. Так і засяліліся.
Увесь даход сям'і з 4 чалавек – 1200. Па 500 – пенсія кожнага з бацькоў і па 100 – дапамогі на дзяцей.
"Калі шчыра, нам хапае. Скардзіцца няма на што: для шчасця ж многага не трэба. Заўсёды ёсць тыя, каму дапамога патрэбна больш і каму жывецца па-сапраўднаму цяжка", – кажуць Юля і Сяргей.
Пасля публікацыі ў Instagram у вядомага беларускага блогера сям'ю Чугайнавых завалілі падарункамі – яна вельмі ўдзячная кожнаму і дагэтуль дзівіцца, колькі ўвагі было атрымана.
Пара ні пра што не просіць. Але пасля настойлівых пытанняў, чаго б ім хацелася яшчэ, саромеючыся, адказваюць: патрэбен абутак, многа абутку. Гэта тое, што патрэбна пастаянна і ў вялікай колькасці, бо з-за асаблівасцей хады ўсё вельмі хутка зношваецца.
Па ўсіх пытаннях вы можаце звязацца непасрэдна з Юліяй у сацсетках.
А яшчэ сужэнцы просяць мясцовую адміністрацыю дапамагчы з устаноўкай поручняў каля пад'езда, таму што ім вельмі складана пераадольваць гэтыя некалькі прыступак без апоры.
